Autor:

 Jerzy Stuhr 1947 - 2024



Pisać o kimś kto właśnie odszedł na zawsze nie jest łatwo. Cokolwiek by się nie napisało to może wybrzmieć pretensjonalnie, może nawet banalnie, a przecież nie takie są intencje piszącego. O Jerzym Stuhrze powstaną pewnie (o ile jeszcze nie powstały) tomy biografii, skrupulatnych analiz jego aktorstwa, wspomnień tych, którzy mieli tę niezwykłą szansę spędzenia z nim choćby paru chwil życia. Zaliczam się do grona tych szczęśliwców ale nie śmiem przypominać Państwu kim był Jerzy Stuhr, na czym polegał kunszt jego sztuki aktorskiej, także reżyserskiej, pedagogicznej oraz pisania scenariuszy. Wszędzie tam gdzie był i tworzył objawiał nieprzeciętny talent, stawał się artystą kompletnym, ale też przez swoją niezwykłość jak gdyby nie przystający do swojej epoki. Trwała ona wystarczająco długo (dokładnie 53 lata) by lista jego osiągnięć prezentowała się zgoła imponująco, ale to co uderzało w geniuszu aktorskim Stuhra najbardziej to naturalność jego gry, lekkość z pogranicza niemal „naturszczyka” wsparta wszakże jego fenomenalną techniką. To były czasy gdy w siermiężnej Polsce zachwycaliśmy się kreacjami Brando, De Niro czy Pacino i z pewnością podziwiał ich także Stuhr, bo przecież on nigdy nie ukrywał, że System (Szkoła) Stanisławskiego, czy później Lee Strasberga na których oni bazowali były także bliskie jemu. O tym również mówił mi Jerzy Stuhr w trakcie wywiadu jaki lata temu przeprowadziłem z nim kiedy bawił w Toronto ze swoim monodramem „Kontrabasista”. 

Nie była to jedyna interakcja jaką miałem z aktorem. Dzisiaj zabrzmi to bardziej jak żart, ale nie mogę nie wspomnieć początku lat 70-tych kiedy to jako bramkarz w klubie studenckim Nowy Żaczek zabezpieczałem występy Stuhra i Sobczuka w programie „Spotkania z balladą”, a na koniec wieczoru zawsze była okazja porozmawiania o filmie, o teatrze, o sztuce w ogóle. Kto mógł wtedy przypuszczać, że to właśnie ten program stanie się katapultą do jego dalszej kariery… Nie będę o niej pisał gdyż daleko lepiej uczynią to inni, również ci piszący na ten temat doktorskie dysertacje.

Ja natomiast w ramach swojego bloga proponuję Państwu odsłuchanie wspomnianej rozmowy z Jerzym Stuhrem z 1991 roku. Pomimo upływu tylu lat ciągle wydaje się ona aktualna.



https://drive.google.com/file/d/1CtwJlFlFbjM274wDX1bM0TWO3gLKMlmo/view?usp=sharing

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Autor:
Obraz
ANNIVERSARY Dla wyjaśnienia: „dystopia” według Google to „ literacka lub filmowa wizja przyszłości przedstawiająca społeczeństwo odznaczające się skrajną beznadzieją, terrorem, opresyjną władzą i upadkiem wartości . Jest to przeciwieństwo utopii, prezentujące czarny, pesymistyczny obraz świata, który często stanowi krytykę współczesnych tendencji społecznych, politycznych czy technologicznych”. Sporo o tym było w film ach , poczynając od „Metropolis”, poprzez „12 Monkeys”, „Blade Runner”, „Brazil”, „The Hunger Games”, „I, Robot”, „Minority Report”, „Seksmisję” Juliusza Machulskiego aż oczywiście po klasyk będący ekranizacją powieści Orwella „1984”. Ta ostatnia bez wątpienia najbardziej przemawia do naszej wyobraźni, choć jeśli już jesteśmy przy dystopijnej literaturze nie sposób także nie wspomnieć o „ Fahrenheit 451” Rey’a Bradbury, „Brave New World” ( polskie tłumaczenie to „ Nowy wspaniały świat”) Aldousa Huxleya, czy „The Handmaid’s Tale” („Opowieść podręcznej”) Margaret Atwo...
Read more »
Autor:
Obraz
  Ołowiane dzieci Netflix co i rusz raczy nas serialami w których tłem jest Polska i choć adresatem nie jest bynajmniej tylko polski widz, w klasyfikacji popularności, dla przykładu w Kanadzie, seriale te mają wysokie wskaźniki oglądalności. Przypomnę, że nie tak dawno śmialiśmy się z historycznej satyry „1670”, nieco później przybliżono nam tragedię promu Heweliusz, a ostatnio pojawiły się „Ołowiane dzieci” (Lead Children), o którym to serialu chciałbym teraz parę słów napisać. Tak się składa, że żyjąc w Polsce mieszkałem w pobliżu Śląska, a tak w ogóle miałem tam także rodzinne powiązania więc był to region bliski memu sercu. Nie zapomnę zwłaszcza jednego komentarza odnoszącego się do tamtejszego klimatu: „Śląsk to takie miejsce, gdzie widać powietrze”. Oczywiście była to metafora bo choć tego powietrza w rzeczy samej nie było widać, to niewątpliwie czuło się jego zapach, nie mówiąc już o tym, że spadający śnieg miał tam rzadko białą barwę. Nikt wtedy nie zawracał sobie gło...
Read more »
Autor:
Obraz
  Półkowniki Ciekawym ale i w jakimś sensie tragicznym epizodem w historii polskiego kina było coś co określa się dzisiaj mianem „półkowników”. Nie, to nie jest błąd ortograficzny bowiem słowo to nie odnosi się do stopnia wojskowego, a do półki na którą odstawiano filmy, co do których cenzura, albo raczej kierujące nią władze PRL-u miały zastrzeżenia. Jak to było możliwe by film sfinansowany, z wcale nie małych państwowych pieniędzy zakazywano pokazywać w państwowych (innych nie było) kinach – tego pewnie nie do końca zrozumiemy. Jak zresztą wielu innych paradoksów, które stawały się „normalnością” w socjalistycznej ojczyźnie. Spróbujmy jednak nieco przybliżyć kulisy owego zjawiska. Zacznijmy od tego, że w tamtej Polsce nie było filmów które powstawałyby poza kontrolą państwa. To właśnie państwo sprawowało monopol nad ich produkcją, dystrybucją oraz wyświetlaniem. Gęste sito kontroli państwowej ingerowało w każdą fazę realizacji filmu. Najpierw więc sam pomysł, a później scenar...
Read more »